Sacha Voogd

Terwijl ik dit schrijf, zit ik buiten bij het huisje van mijn schrijfvriendin in Denia. De ochtendzon is aangenaam, er waait een fris briesje en verderop klinkt het gelach van kinderen die in het zwembad spelen. Voor veel mensen is dit een vakantiebestemming waar je helemaal tot rust komt. Voor mij is het deze week vooral een plek om te schrijven.

Elke ochtend gaat de laptop open. Niet met het doel om een vooraf vastgesteld aantal woorden te halen, maar om verder te werken aan verschillende projecten. De tweede versie van een manuscript, een nieuw kort verhaal en, zoals je nu merkt, een blog. Soms dienen de woorden zich moeiteloos aan. Op andere dagen bestaat het werk vooral uit schrappen, nadenken en opnieuw beginnen.

In de loop der jaren heb ik geleerd dat schrijven niet alleen gebeurt achter een toetsenbord. Sterker nog, de beste ideeën ontstaan vaak juist wanneer ik even opsta.

Waar ik vroeger regelmatig naar Italië vertrok om te schrijven, is Spanje de laatste jaren mijn favoriete bestemming geworden. Hier lijkt de tijd net iets langzamer te gaan. Na een paar uur geconcentreerd werken is het tijd voor de lunch en aan het eind van de middag gaan we naar de oude stad. Op een terras luister ik onwillekeurig naar gesprekken om me heen. Ik zie mensen elkaar begroeten, observeer een blik of een klein gebaar en vraag me af welk verhaal daarachter schuilgaat. Juist zulke momenten voeden mijn verbeelding. Ze herinneren me eraan dat verhalen overal te vinden zijn, als je maar goed kijkt.

Drie jaar geleden bleek zo’n schrijfvakantie het begin van de e-novelle Bitch!. Daarna volgden meerdere ‘Tussendoortjes’ voor De Verhalenfabriek en daarnaast schreef ik verschillende korte verhalen. Achteraf zie ik daarin een patroon. Een schrijfvakantie levert zelden alleen veel woorden op; vaak ontstaat er ook ruimte voor nieuwe ideeën of krijgt een verhaal dat al langer sluimerde ineens vorm.

Dat is deze keer niet anders.

Ik werk aan meerdere projecten en merk dat de dagen vanzelf hun eigen ritme vinden. Soms schrijf ik uren achter elkaar. Op andere dagen lees ik meer dan ik schrijf. Niet alleen romans, maar ook de hoofdstukken die mijn vriendin schrijft. We bespreken elkaars werk, stellen vragen en geven elkaar feedback. Juist zo’n frisse blik van een andere schrijver helpt om scherper naar je eigen tekst te kijken.
Ook dat hoort bij een schrijfvakantie. Lezen, observeren, nadenken én het gesprek aangaan over verhalen zijn minstens zo belangrijk als het daadwerkelijk typen van de woorden.

Misschien is dat wel het grootste cadeau van een schrijfvakantie. Niet dat je per se meer produceert dan thuis, maar dat je de tijd neemt om volledig in een verhaal op te gaan. Zonder de afleiding van alledag. Zonder op de klok te kijken.

Al een paar jaar draag ik een verhaal met me mee. De kiem ervan ligt ver terug, in de persoonlijke geschiedenis van mijn broer.

Mijn broer wilde zijn droom waarmaken: eerder stoppen met werken en verhuizen naar Spanje. Het huis in Nederland was verkocht, in Spanje werd gebouwd aan een nieuw thuis. Maar precies op dat moment werd hij ernstig ziek. Na maanden van behandelingen in Nederland vertrok hij toch. Het plan: elke drie weken terugvliegen voor een behandeling.
We spreken over februari 2020. Het jaar waarin de wereld stilviel. Mijn broer overleed later dat jaar in Spanje.

Ongeveer een jaar daarna riep mijn partner me op een avond. Hij keek naar een documentaire over een historische gebeurtenis uit de jaren zestig, ergens aan een Spaanse costa, hemelsbreed nog geen tien kilometer van het huis van mijn broer.
Onmiddellijk vroeg ik me af of mijn broer hier ooit van had geweten.

Vrijwel meteen wist ik: hier moet ik iets mee. Dit is te bijzonder om te laten liggen. Dit is een decor voor een roman.
Zoals Elizabeth Gilbert schrijft in Big Magic: ideeën kloppen aan. En als je niet opendoet, lopen ze door naar iemand anders.

Toch duurde het lang voordat ik begon.
Ik verzamelde artikelen, bekeek filmpjes, dacht na over personages en verhaallijnen. Ik schreef wel, maar andere dingen. Korte verhalen, ‘tussendoortjes’, overzichtelijke projecten. Dit verhaal bleef liggen.
Af en toe kwam die licht onrustige gedachte op: wat als het idee inderdaad was doorgelopen? Naar iemand die er wél iets mee zou doen?

Ik zei tegen anderen dat ik heus weer aan een langer boek zou beginnen. Maar steeds vond ik een reden om het uit te stellen. Ik weet nog niet genoeg. Dit wordt complex. Dit vraagt tijd en focus – en juist daaraan ontbreekt het in een vol leven nog wel eens.

Tot mijn dochter doorvroeg. Waar gaat het verhaal eigenlijk over?
Ik hoorde mezelf praten. Enthousiast, gedetailleerd. Ik wist veel meer dan ik dacht.
Wachten op ideale omstandigheden had geen zin. Wachten tot al het onderzoek gedaan was evenmin. Er was maar één ding te doen: beginnen.

In september 2025 reisde ik naar de plek in Spanje. Ik keek rond, proefde de sfeer. Eenmaal thuis zette ik een globale structuur op voor mijn verhaal en begon te schrijven.
Nog steeds weet ik niet alles wat dit verhaal nodig heeft. Maar dat is het avontuur. Verhalen willen verteld worden, soms nemen ze onverwachte afslagen en soms loop je even vast. Toch is er altijd weer een weg vooruit.

De eerste hoofdstukken staan. En wat is het fijn dat ik, door te schrijven over het Spanje van mijn broer, ook weer even heel dicht bij hem kan zijn.