Al een paar jaar draag ik een verhaal met me mee. De kiem ervan ligt ver terug, in de persoonlijke geschiedenis van mijn broer.

Mijn broer wilde zijn droom waarmaken: eerder stoppen met werken en verhuizen naar Spanje. Het huis in Nederland was verkocht, in Spanje werd gebouwd aan een nieuw thuis. Maar precies op dat moment werd hij ernstig ziek. Na maanden van behandelingen in Nederland vertrok hij toch. Het plan: elke drie weken terugvliegen voor een behandeling.
We spreken over februari 2020. Het jaar waarin de wereld stilviel. Mijn broer overleed later dat jaar in Spanje.

Ongeveer een jaar daarna riep mijn partner me op een avond. Hij keek naar een documentaire over een historische gebeurtenis uit de jaren zestig, ergens aan een Spaanse costa, hemelsbreed nog geen tien kilometer van het huis van mijn broer.
Onmiddellijk vroeg ik me af of mijn broer hier ooit van had geweten.

Vrijwel meteen wist ik: hier moet ik iets mee. Dit is te bijzonder om te laten liggen. Dit is een decor voor een roman.
Zoals Elizabeth Gilbert schrijft in Big Magic: ideeën kloppen aan. En als je niet opendoet, lopen ze door naar iemand anders.

Toch duurde het lang voordat ik begon.
Ik verzamelde artikelen, bekeek filmpjes, dacht na over personages en verhaallijnen. Ik schreef wel, maar andere dingen. Korte verhalen, ‘tussendoortjes’, overzichtelijke projecten. Dit verhaal bleef liggen.
Af en toe kwam die licht onrustige gedachte op: wat als het idee inderdaad was doorgelopen? Naar iemand die er wél iets mee zou doen?

Ik zei tegen anderen dat ik heus weer aan een langer boek zou beginnen. Maar steeds vond ik een reden om het uit te stellen. Ik weet nog niet genoeg. Dit wordt complex. Dit vraagt tijd en focus – en juist daaraan ontbreekt het in een vol leven nog wel eens.

Tot mijn dochter doorvroeg. Waar gaat het verhaal eigenlijk over?
Ik hoorde mezelf praten. Enthousiast, gedetailleerd. Ik wist veel meer dan ik dacht.
Wachten op ideale omstandigheden had geen zin. Wachten tot al het onderzoek gedaan was evenmin. Er was maar één ding te doen: beginnen.

In september 2025 reisde ik naar de plek in Spanje. Ik keek rond, proefde de sfeer. Eenmaal thuis zette ik een globale structuur op voor mijn verhaal en begon te schrijven.
Nog steeds weet ik niet alles wat dit verhaal nodig heeft. Maar dat is het avontuur. Verhalen willen verteld worden, soms nemen ze onverwachte afslagen en soms loop je even vast. Toch is er altijd weer een weg vooruit.

De eerste hoofdstukken staan. En wat is het fijn dat ik, door te schrijven over het Spanje van mijn broer, ook weer even heel dicht bij hem kan zijn.